به کدامین سو چشم دوخته ای
ای
چشم بسته بر دست تنهایی دستان تشنه ام
من و تو دیر زمانی است پیادگان جاده های یک طرفه ایم.
من اسمت را روی تمام دنیا نوشته ام
مثل شوق نوشتن "الف"
روز اول مدرسه.
باید تمام دنیا را پاک کنم
اما باز،
قصه ی پول خرد و پاک کن خریدن
و روسیاهی جیب های من.
باید مشق هایم را دوباره بنویسم ...
اما این برگ آخرم بود.
به کدامین نگاه ؟
همان که روزی بغض آلود و زل و نگران به تو دوخته شد ؛
و روزی دگر به قدر دگران هم به تو فروخته نشد ؟
به کدامین گناه ؟
همان که روزی پاک باختی و پاک سوختی و پاک ماندی ؛
و روزی دگر پاک از یاد رفتی ؟
قسم به هماهنگی دو چشم ،
که آفتاب پرست
آفتاب را،
همان پندارد
که تو مرا.
مدید بر تو تابیدم و هنوز
در پی ستاره های خورشید نمای شب گیسویت
روز می گذرانی
بخواب
ای پیچیده در اطلس مه و شبنم
که فصل هاست
فصل خورشیدت
زمستان است.
(به :
او که مرا نام ، خورشید نهاد.)
مرا بی تو حصار درد پوشاندست
آرامم
چه گویم زین قبای زرد...
صدایی از بن برگان پر درد طلایین فرش پاییزست
در نایم
تو را می چینم از دریای چشمانت
از آهنگ صدای نرم دستانت
چه گویم زین هوای سرد...
خیالی نیست از بوران
هوایم گرم یک بوسست
تو را در هر قنوت شاخه های خفته تا هر بار می بینم
در اندوه شب خورشید بی نورت
در آشوب دل لرزان مجنون بید رنجورت
ولی بی تو هزاران بار می میرم
به کنج بسته آغوش سکوتی سرد
به قعر آخرین جولانگه یاد پناهی گرم
مرا بردار از این غوغای مسکوت شب دلتنگ
از این بشکسته های شیشه گون بی خیال از سنگ...
که ناشادم و ناشادست
دنیایم
مرا بی تو حصار درد پوشاندست
آرامم.
چه خوش نشسته ای
بر اسب سیاه شب
بر اریکه ی پادشاهی ستارگان
ای فاتح مرزهای قاعده
"ماه من" .
از آن روز
که آفتاب را
ته بن بست قانون
خاک کردی
به آینه ات نگریسته ای؟
نه،
نگاه نکن !
اینجا ،
"شکست"
مجازات صداقت آینه است.
ببین
ذره های آینه ام
چگونه تمکین به زوال را
تصویر می کنند...
قسم به جان خورشید
از بلندای شکوه دیروز
تا افول سرد امروز
که ذهن آینه ام
در بطن نبرد وجدان و مصلحت ؛
درگیر تَرَک های این زمین تفدیده شد.
به خاک غلتیدن خورشید را
هراسی نیست
هراس ،
بی آینگی این دشت پژمرده
در روزگار قحطی آینه است.
اینجا در کشاکش سبقت ثانیه ها
"سکون"
زمان را به یغما برده است
در سوگ اراده های قُرص
آینه ای ماه را نمی تراود ؛
اینجا
در تلاقی سکوت و تردید
تک تک لحظه ها
لحظه ی خسوف کامل است.
آینه های بهت زده
هر طرف به دنبال دیوارهای دست آویز...
غروب کن خورشید
غروب کن ...
اینجا
"شروق"
از یادها رفته است
اینجا ،
آینه ای مرده است...
نظرات ()
